The '30s project

Εντεκα από τα πιο χαρακτηριστικά τραγούδια που πριν από 80 χρόνια διαμόρφωσαν τη φυσιογνωμία του αστικού κόσμου της μεσοπολεμικής Αθήνας αποτελούν σήμερα την αφορμή για ισάριθμες ιστορίες αυτής της έκδοσης.

Say HELLO

A+ R A-
06 Μαϊ

Σαν όνειρο μαγευτικό

Αξιολογήστε αυτό το άρθρο
(1 Ψήφος)
Την Τρίτη 3 Μαΐου, νότες και ροδοπέταλα ταξίδεψαν στο παρελθόν. Για να προσγειωθούν back to the future στην αμφιθεατρική σκηνή του Ιδρύματος Μιχάλης Κακογιάννης και να μας θυμίσουν πως, εάν το θελήσουμε, η παράδοση μπορεί να είναι ένας ζωντανός οργανισμός. Αθηναίοι διαφορετικών ηλικιών, ιδιοτήτων και καταγωγών εκείνο το βράδυ συναντήθηκαν σε ένα κοινό τόπο, που στην πραγματικότητα ονομάζεται Χρόνος.
Με άλλα λόγια, ο Μεσοπόλεμος και το ελαφρύ αστικό τραγούδι του, που διαμόρφωνε τα ήθη και τις συμπεριφορές στην τότε Αθήνα, ήρθε στο τώρα και ράντισε την ατμόσφαιρα με σταγόνες παλιάς ανθεκτικής κολόνιας.
Δημιουργίες όπως αυτές του Αττίκ, του Μιχάλη Σουγιούλ, του Γιάννη Κωνσταντινίδη και τόσων άλλων είχαν την τιμητική τους, καθώς ορισμένοι από τους πιο χαρακτηριστικούς εκπροσώπους της νέας μουσικής σκηνής παρουσίασαν τις δικές τους εκδοχές, φέρνοντάς τες στα μέτρα τους και στις μέρες μας. Ολα και όλοι κάτω από την άγρυπνη αλλά διακριτική μπαγκέτα του σκηνοθέτη Γιάννη Σκουρλέτη που με συνέπεια έφτιαξε μια ψηφιακή «Μάντρα» με αρώματα από τη μεγάλη παράδοση του ευρωπαϊκού ρομαντισμού.
Στις εννιά το βράδυ, το θέατρο άρχισε να γεμίζει, ενώ περίπου μισή ώρα αργότερα, τα φώτα έσβησαν και η παράσταση ξεκίνησε. Ο Δημήτρης Πασσάς, σε κείμενα της Ειρήνης Σουργιαδάκη, ανέλαβε την ευθύνη ως οικοδεσπότης της βραδιάς να φέρει μπροστά στους θεατές έναν αέρα γερμανικού καμπαρέ, συνδέοντας λόγο με μουσική και με τελικό αποτέλεσμα μια ολοκληρωμένη πρόταση θεάματος-ακροάματος.
Εναρκτήρια παρουσία εκείνη της Τίας Μενούτη, για να ακολουθήσει ο συνάδελφός της Χάρης Αττώνης και να κλείσει ο κύκλος αυτής της ιδιότυπης τριλογίας του Tareq με την ερμηνεία του ίδιου στη «Μισιρλού», ενώ οι Cyanna απέδειξαν με την εφευρετικότητά τους ότι ο Αττίκ παραμένει ένας σύγχρονος Αθηναίος που μάλιστα αντέχει και στην έκθεσή του σε alternative rock πεδία. Μετά ταύτα, μια μικρή παύση ήταν απαραίτητη για να κατέβει το «πανί» και να αρχίσει να «τρέχει» το βιντεοκλίπ της συνεργασίας του Χρήστου Μουστάκα με το Δίδυμο για το «Θα σε εκδικηθώ» που άνοιξε το δρόμο για την Ελεάννα Ζεγκίνογλου και το πιάνο της προκειμένου εκείνη με τον ιδιαίτερο τρόπο της να παραδώσει τα πάντα επίκαιρα «μαθήματα διατροφής».
Το κλίμα είχε ζεσταθεί πια έτσι ώστε να δεχθούν οι συμμετέχοντες με ανακούφιση την τετράδα των Full Tattoo στη σκηνή. Οι τελευταίοι με την παρουσία τους απέδειξαν πως υπάρχουν ακόμα άνδρες έτοιμοι να ομολογήσουν δίχως ενοχές τον έρωτά τους. Στη συνέχεια το ακορντεόν της Μαρίας Παπαγεωργίου και η κιθάρα του Αλέξανδρου Εμμανουηλίδη δεν έχασαν την ευκαιρία για ένα υπερατλαντικό ταξίδι, γεμάτο ένταση συναισθημάτων και πολλή υγρασία. Κλίμα που ήρθε να ενισχύσει έτι περαιτέρω τόσο ο Στάθης Δρογώσης όσο και οι Empty Frame με τα ισχυρά αποθέματα του λυρισμού που τους διακρίνουν.
Ακολούθησε η Κρίνθη Ζήρα με τον αμίλητο Θεμιστοκλή Καρποδίνη (και το βιολί του) που ήταν η τέλεια πραγμάτωση για τις εικόντες του «σκοτεινού κόσμου» που δημιουργεί ο Κώστας Δαλακούρας. Και επιπλέον, μια θεμιτή ασυνέχεια πάνω στην (ερωτική) πολυρυθμία που έφεραν επί σκηνής τα έγχορδα των Belleville και το φλαμένγκο της Σόφης Κωνσταντινίδου. Τέλος, οι νεοσσοί Jam DifuSiOn χρειάστηκε να αυτοσυστηθούν, αφήνοντας όλη την ευχέρεια στην Αγγελική Ζήκα και τους Matisse να επισφραγίσουν το «Μεταξύ μας» που βίωσαν όλοι όσοι βρέθηκαν το βράδυ της περασμένης Τρίτης στο Κακογιάννης.